Ik vroeg haar wat daar nou zo bijzonder aan was. Volgens haar was schrijven van vroegere tijden. Dat doe je in deze tijd toch niet meer. Daar word je zo moe van. Je krijgt kramp in je vingers van zo'n pen en het duurt allemaal zo lang.
Stug hield ik vol dat schrijven zo leuk is en dat je er helemaal niet moe van wordt. Toch moest ik uiteindelijk bekennen dat ik al mijn blogs direct op de laptop maak. Niets pen, niets papier. Zelfs ik heb vrijwel geen kaart verstuurd dit jaar. En de enkele kaart die ik heb verstuurd ging online de deur uit.
Vanmiddag noteerde ik van een klant een e-mail adres. Na ruim 30 minuten belde deze mijnheer terug met de vraag of ik zijn e-mail adres wel goed had genoteerd. Waarom? vroeg ik. Omdat ik nog geen antwoord heb ontvangen, antwoordde hij. Inderdaad, wel laks voor mijn doen. Normaal gesproken krijgt iemand per omgaande een antwoord op zijn vraag per mail.
Toch is het soms heel leuk wat vertraging in te bouwen en wat langer na te denken over wat je op schrijft. Zeker als het om iets persoonlijks gaat.
Ja, schrijven duurt langer dan typen. En ja, het is niet meer helemaal van deze tijd. Maar juist daarom is schrijven leuk. Het is bijna Vintage aan het worden en sluit dus aan bij mijn passies. Ik ga dus schrijven met een kroontjespen, op perkament papier of op een Vintage ansichtkaart (volgens bovenstaande afbeeldingen). Vervolgens verstuur ik deze met een echte mooie Vintagelook postzegel. En natuurlijk wel in een verzegelde envelop!
En natuurlijk start ik op 01.01.2012 met http://schrijflein.blogspot.com. Misschien kun je alvast een volger worden!
