"Zinnen en Minnen" Shop

dinsdag 7 januari 2014

Alles wat aandacht krijgt zal groeien en bloeien (7)



Heeft jouw onderneming een duidelijke visie en een missie?

Een vraag die vanochtend via mijn mailbox binnen droop - afzender MKB. Die vraag zette me wel even aan het denken.

Diep van binnen weet ik het precies. Ik zie mezelf als ik denk aan mijn horizon als een Mr. Selfridge achtige persoon. Als manager van een prachtig warenhuis (real life of digitaal) gevuld met tasjes, handschoentjes, parels, en lingerie. In het midden van het warenhuis een gezellige koffiehoek, gevuld met de mooiste bonbons en bouchons. Een voorraad aan personeel. Personeel wat er alles aan gelegen is de klant optimaal te bedienen en zich zo prettig te laten voelen dat dit de plek wordt waar iemand na een lange dag werken, of in de pauzes wil vertoeven en zich laten omringen met lots of lace, lots of silk, en vooral lots of love.

Dus, als je vraagt of ik een visie heb? Ja, die heb ik wel.

De visie: Ik wil pleasen, en kan daar nu eindelijk voor kiezen!

Hoewel de tand des tijds mij geleerd heeft dat ik niet iedereen moet pleasen  bemerk ik dat ik dat ongemerkt toch heel graag doe. Het is leuk en geeft voldoening om mensen blij te maken.
En dan bedoel ik dat niet alleen in materialistische zin

Vintage'Lein en haar webwinkel www.vintagelein.nl moeten samen de plek worden waar men graag wil zijn. Mensen moeten weten dat als ze iets kopen in de webwinkel van Vintage'lein dat daar minimaal een fietstocht van 10 km aan vooraf is gegaan, er altijd indirect een bijdrage is geleverd aan een goed doel, en vooral dat het delen van de passie bijdraagt aan het geluk van Vintage'lein. Zij wordt er zo blij van als anderen iets dragen/gebruiken dat door haar met zoveel liefde is gekozen.

De "Vrienden van Vintage'Lein" dit voelen en moeten zich thuis voelen bij de beleving die hoort bij dit concept. De olievlek moet veranderen in vloeibaar goud. Alles, maar dan ook echt alles wat hieruit ontstaat zal een gouden randje krijgen. Ik geloof er in.

De missie:Alles wat aandacht krijgt gaat groeien en bloeien. Daar wil ik me mee bemoeien!

Op één van de slechte momenten van mijn loopbaan liet de op mijn bureau liggende jaarkalender de bovenstaande tekst zien. Ik kon dit niet meer loslaten.
 
Ik ben aan het zaaien. Ik geef mijn volledige aandacht een toewijding aan mijn onderneming en zal dat blijven doen. Het kan dan toch niet anders zijn dan dat alles gaat groeien ...en uiteindelijk tot volle bloei komt?
 

maandag 6 januari 2014

Het is niet uitsluitend de geur van rozen die zich opdringt (6)

 
En nu is het weer maandag! Het begin van de nieuwe week. Rond 07.00 uur zat ik startklaar. Klaar om te werken aan, voor of bij mijn nieuwe onderneming. Hoe je het noemen wilt, het klinkt allemaal geweldig. Na dertig jaar te mogen zeggen dat ik werk bij mijzelf. Wie had dat ooit gedacht. Moet er nog wel even aan denken zo mijn eigen koffie in te schenken, want voorheen kreeg ik dat altijd van een of andere collega.
 
Stiekem dacht ik dertig jaar geleden al dat er ergens aan de horizon iets op mij lag te wachten. Iets wat zeker te maken zou hebben met ondernemen, inkopen, verkopen en bezig zijn met mijn passie voor sieraden, lingerie etc. Maar het geld heeft het destijds gewonnen van de droom. Niet erg. Het is goed geweest. Ik heb 35 jaar lang kunnen leren van de mensen om mij heen en mijn netwerk kunnen opbouwen. Daarnaast ben ik altijd blijven verzamelen. Ik heb altijd gezocht naar authentieke spullen waarmee ik ooit anderen zou kunnen inspireren. Zoals ze pas bij een inkoop tegen me zeiden "mevrouw, u haalt al de krenten uit onze pap". Ik moest gniffelen.
 
Nu besef ik wel dat ik nu ontzettend veel meer moeite moet doen om een eigen inkomen bij elkaar te krijgen en dat ik niet alleen van mijzelf afhankelijk ben daarvoor. Bovendien is het belastingklimaat ook niet altijd even gunstig. Het is niet uitsluitend de geur van rozen die zich opdringt. Maar, dat is elke ondernemer wel bekend. Dus, daar hoeven we het niet meer over te hebben.
 
Vandaag heb ik het volgende op de planning t.b.v. www.vintagelein.nl :

- het maken van een inventarislijst
- fotograferen van de sjaaltjes, dasklemmen en handschoentjes
- regelen van de route op de Nieuwe Binnenweg
- ontruimen kamer t.b.v. een eigen te creëren vintagelein kamer
- bestellen nieuwe partij visitekaartjes, de eerste stapel is op
- het maken van een jaarplanner
- leggen, onderhouden van contacten
- facturen opvragen t.b.v. de administratie en 1e kwartaalaangifte
 
En tussendoor drink ik koffie, zoek ik naar een nieuwe leefstijl om af te vallen, denk ik na over een ander kapsel, geniet ik, fiets nog wat, kook, doe wat huishouding, lees wat en schrijf wat en schenk ik aandacht aan mijn sociale leven (waar ik nu eindelijk wat meer tijd voor heb), kortom...ik leef gewoon mijn droom en ...
 
Ik pluk de dag!
 
"Voordat ik in een vaas eindig"! zoals mijn collega ooit zei.

zondag 5 januari 2014

Dagboek (5) - Kon ik de tijd maar terugdraaien. Ik weet wel waar ik de klok stil zou zetten ...

Vandaag probeer ik eens te schrijven zonder vooraf gezocht beeldmateriaal.

Elke beeld dat ik vind is al door iemand gebruikt. Ik heb het altijd zo over authenciëteit, dus wil vandaag eens dicht bij mijzelf blijven.

Bovendien kan ik jullie de producten van www.vintagelein.nl niet door de strot duwen. De site is nu onder de aandacht gebracht en ik moet maar gewoon geduld hebben totdat mensen uit zichzelf de weg vinden naar de prachtige verzamelde items en lingerie!

De achtergrond van deze pagina is slechts het beeld voor vandaag. Gewoon eens om uit te proberen.
Het lijkt me leuk eens alleen bezig te zijn met mijn eigen gevoel en de tekst.

Maar, wat is het moeilijk. Schrijven zonder beeldmateriaal. Dat voelt hetzelfde als poetsen zonder tandpasta of afwassen zonder kwast.

Ik probeer wat in gedachten te zijn en te kijken welk beeld het eerste in mijn herinnering opkomt en welk gevoel het oproept.

Dat is het beeld van mijn twee dochters, die gisteravond samen aan de keukentafel zaten te leren.

Één avondje waren ze thuis gekomen omdat opa vandaag 85 jaar is geworden. Eigenlijk konden ze geen minuut van hun kostbare tijd missen. Alle tijd zou in het huiswerk gestoken moeten worden. Maar, ze wilden zo graag voor opa graag een uitzondering maken en kwamen gistermiddag alvast naar huis. Dit hield dan wel in dat in de avond geleerd moest worden en gewerkt aan het typen van verslagen.

Wat een prachtig beeld was het. Twee knotjes die elke aanslag op het toetsenbord wat opwipten. 2 paar voeten wat onder de billen uitstak, af en toe lekker gebabbel en gegiechel.

Heerlijk, even in gedachten terug te gaan naar de tijd waarin we ons weleens afvroegen wanneer ze zelfstandig zouden worden en op zichzelf zouden gaan wonen. Konden we de tijd maar terugdraaien. Ik weet wel waar ik de klok stil zou zetten ...

Maar, ik heb het te doen met de herinnering die ik nog lang zal koesteren!