We genoten van de kop koffie die we elkaar schonken! (11)

Lees eerst even mee over De Koperen Knop

Daar werden wij gistermiddag rond 16.00 uur verwacht. Ik had een persoonlijke uitnodiging ontvangen van zowel Atelier Gonny Stuut als What's Up Absolutely Hatware.  Privé heb ik
het over Gonny en Jackie.

Omdat dit altijd leuke plekken zijn om te netwerken leek het me helemaal leuk om Marjolein Droog (prive heb ik het over Marjolein) mee te vragen. Wij zijn immers gewend aan elkaars gezelschap bij leuke evenementen. Zodra ik een Vintage Route plan vraagt Marjolein de datum en probeert tijd vrij te maken om met mij mee te gaan voor een fotoreportage of een filmpje. Daarnaast willen we elkaar toch regelmatig zien voor gewoon een lekker kopje koffie. Want, zo denken wij erover:

 

Daarom vroeg ik haar 14.00 uur te komen naar ''t Kethelhuys te Schiedam. Een voor Marjolein nog onbekende plek. We schonken elkaar een heerlijke kop koffie en genoten van de ambiance; de geur van de diverse soorten thee, het gebabbel op de achtergrond van een groep die aan het genieten was van een high tea en de prachtige cadeautjes waarmee de winkel gevuld is en waar het een drukte van jewelste was en ons kopje koffie en soesje met bes uit het vintage serviesgoed.

 

Nog voor we onze koffie op hadden beseften we ons dat we al moesten vertrekken naar "De Koperen Knop" in de Alblasserwaard. We giegelden wat en vroegen ons af wat zouden we kunnen verwachten van dit evenement "Mode ontmoet Streekdracht"? in de Alblasserwaard.

 

Daar kwamen we snel achter. We kregen een warm onthaal  in museum De Koperen Knop. Toen we boven kwamen was er een behoorlijke ruimte helemaal vol met gasten. We waren dus niet de enige twee.

 

We zagen een wervelende modeshow, georganiseerd door Jackie en we zagen een schitterende expositie met o.a. een prachtig ontwerp van Gonny Stuut, maar we zagen ook ontzettend mooie eigentijdse sieraden en accessoires met een knipoog naar de streekdracht.

 

"Mode is communiceren. Met mode identificeren we ons. Maar, met mode worden we ook door anderen geïdentificeerd", dit zijn de woorden die bij mij zijn blijven hangen na de toespraak.

 

Het beeld dat mij is bijgebleven en nog niet benoemd is zijn de "spoor koffertjes".

 

Wat mooi dat Marjolein de beelden heeft vastgelegd en daarmee het verhaal verteld. Wat mooi dat Jackie via haar show en haar modellen heeft gecommuniceerd/geïdentificeerd. Wat mooi om het ontwerp van Gonny te zien.

 

En wat mooi om daar nog even iets over te kunnen schrijven!

 



Morgen weet ik waar ik heen ga (10)

De tiende dag in het nieuwe jaar!



Het lijkt wel of er een bom is gevallen. Mails worden niet beantwoord. Er is weinig activiteit op Social Media. De straten zijn stil. Of zou iedereen naar de Solden zijn? Of in rust?

Ik heb begrepen dat het een jaar wordt waarin we de stilte gaan opzoeken.

Vandaag zei iemand tegen mij:
Ach, loslaten, nergens op hopen en je creativiteit en positiviteit de ruimte geven, dan komt het  naar je toe!

 

Gisteren zei iemand tegen mij:
Je gaat daar naartoe waar je zelf wilt terecht komen!

 

Morgen weet ik waar ik heen ga en ik weet ook dat ik dan ga loslaten en de creativiteit en positiviteit de ruimte ga geven! Maar nu, zoek ik even mijn stilte ...

 

luister mee:  naar standing still - jewel

Fijn weekend allemaal!




 

Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden (8)

Het is 07.50 uur.

Hier zit ik dan weer. Klaar voor mijn dagelijkse ritueel. Een tekst op blogger.
Wat ik er mee wil? Ik weet het eigenlijk niet. Zoals ik zoveel dingen niet weet. Ik weet in ieder geval wel dat ik het heerlijk vind te schrijven of in dit geval te typen.

Het geluid van de toetsen waar mijn vingers snel overheen glijden . Ooit had ik de hoogste type snelheid bij een type test, dus er staan binnen no time een enorme hoeveelheid woorden op het net. Ik typ eigenlijk mijn gedachten. "Mind Writing" noemde ik het ooit.

En zoals je ziet gaat het eigenlijk nergens over. Of misschien toch. Het gaat over het trainen van de creativiteit, het op orde brengen van de hoeveelheid gedachten en het tijdens deze meditatieve bezigheid komen tot doelen voor de dag.

Ook daarom heb ik rond 07.00 uur vanmorgen al drie pagina's geschreven in mijn papieren dagboek. Elke dag herhaal ik dit. Al mijn blijdschap, frustraties, vriendschappen, ruzies etc. worden hierin beschreven. Dit was ooit een opdracht uit het boek van Julia Cameron - The Artist Way. Ik kan niet meer zonder. Het is mijn therapie. En op momenten dat het even tegen zit of ik even niet meer weet wat ik moet pak ik de aantekeningen erbij en kijk naar de dingen die me vreugde geven, die me vooruit hebben geholpen, die me drijven, mijn uiteindelijke passies.

En daarom, juist daarom blijf ik schrijven. Op papier en digitaal. Ik wil verhalen vertellen, passie delen. De verhalen over de voortgang van mijn onderneming www.vintagelein.nl. Daar zitten ze bij schrijven online niet op te wachten omdat het dan een commercieel verhaal wordt. Dat is aan de ene kant jammer, want het is gewoon mijn verhaal en mijn leven. Bij mij is dat niet gescheiden. Maar, ik begrijp het wel. Het is een schrijvers platform en geen ondernemersplatform.

Maar in mijn geval blijft dat lastig. Mijn leven is schrijven en mijn leven is mijn passie voor alles wat ik doe. Mijn dagboek gaat over mijn passie, dus mijn leven! Het staat niet meer los van elkaar. Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Ik ben de Vintage'lein. Althans de vrouw achter Villa Vintage (het kleinste warenhuisje online). Daar kan ik niet omheen! En ik heb een missie en een passie. Daarover konden jullie al eerder lezen. Maar schrijven blijft een onderdeel van mijn missie. Dat wilde ik graag even delen.

Brengt me terug op een herinnering aan een aan borstkanker overleden moeder op school. De titelsong op haar begrafenis was deze song van de Disney Film Pocahontas:

 

alles staat met alles in verbinding

Prachtig, fijne dag allemaal en tot morgen!