Have a nice day, make a difference!

Have a nice day, make a difference! (zinnen en minnen)

Het was oktober 2014.

Vanaf mei was ik al vastbesloten. Bij het éénjarig bestaan van Vintage'Lein op 04.11.14 zou ik een kleine borrel te organiseren. Want, het leven is immers te kort om iets slechts te drinken. Ha ha.
Mijn gasten zouden daarbij via beeld en geluid te te zien moeten krijgen wat ik bedoel met
"het maken van het verschil". Authentiek zijn is prachtig. Jezelf laten zien zoals je werkelijk bent.
De blanke pit, zonder dikke laag vet waar meestal onrust, beïnvloeding, angst, onzekerheid etc...in zit.

Zo kwam het dat we op 8 oktober om 09.00 uur in de Pop Up winkel afspraken met Marjolein van Soelen (fashion styling), Martin Jansen (fotograaf), Jeanette van Waasdorp (visagie) en Marjolein Droog (backstage film). en vanzelfsprekend Noeska van Zijl (Max Models)

Marjolein van Soelen had een week eerder al een tas met mijn mooiste lingerie en sieraden opgehaald, haarstukken geregeld etc. en heeft me meerdere keren laten weten dat ze helemaal blij werd bij het uitpakken. Het was echt een feestje voor haar. Daar word ik op mijn beurt dan weer zo blij van.
Ik vind het zo knap van haar het model te laten matchen met de inhoud van de tas.

Al deze voorbereidingen lieten ons een geweldig "moment supreme" beleven. Er heerste een super intieme sfeer. Daarnaast maakte de krultang overuren, bezorgden we Noeska kippenvel, vielen we zowat over elkaar heen door de camerasnoeren, lampen etc... die de vloer van mijn kleine winkeltje vulden.  Een drukte van jewelste dus in mijn kleine Pop Up winkeltje aan de Hoogstraat 154 in dit schattige stadje Schiedam.  Maar, zoooo gezellig.

Toch zochten we uiteindelijk de ruimte op en liepen gezamenlijk naar de Grote of St. Janskerk waar we deel 2 van de shoot beleefden. De bidstoel en preekstoel waren helaas voor ons niet toegankelijk. Biechten kennen ze hier niet. Maar gelukkig hadden we de gehele kerk verder tot onze beschikking. We werden er stil van.

Toch wil ik nog wel iets opbiechten. Ik heb een prachtige herinnering aan deze dag. Maar wat me vooral is bij gebleven is dat we met een team van mensen waren die allemaal het verschil maken. Ieder op zijn eigen wijze.

Iedereen moet die kans krijgen het verschil te maken. Lukt dat niet in het groot, dan maar in het klein. Laat de romantische lingerie van Vintage'lein jouw inspiratiebron zijn, en

Zet je zinnen op minnen en wees ...

I am eating my feelings and they taste delicious

Verhalen uit mijn Pop Up winkeltje 

te Schiedam

Oh!!! De vijfde smaak is raak! Think Pink ...etc ...

In mijn leesmand naast het Boudoir stoeltje ligt al enkele weken de Elle Eten met haar foute glossy cover naar me te lonken. Ik weet niet of het de tekst "Think Pink", de afbeelding van de "geestelijke zoethoudertjes" of juist de woorden "aangename hartigheid" zijn die mij het blad uit de mand doet halen.

Maar, in dit nr. 2 van 2013 wordt ik na het openslaan ervan verleid door een artikel over "De vijfde smaak". Dit artikel gaat dus over Unami. Het intrigeert me. Wellicht past deze smaak ook wel bij mijn lijfspreuk ... I am eating my feelings (of ze nou zoet of bitter zijn) and they taste delicious.

Unami is de smaak van proteïne. Ik had er tot op de dag van vandaag eerlijk gezegd niet van gehoord. Het is in Japan ontdekt door Kikunae Ikeda, en letterlijk vertaald bekent het zoiets als 'aangename hartigheid'. Unami proef je terug in voedingsmiddelen met veel eiwitten zoals vlees, vis en kaas, maar ook in sojasaus, dashi (Japanse bouillon), rijpe tomaten en champignons.

Naast de bekende receptoren voor zoet, zuur, zout en bitter zijn deze ook gevonden voor Unami, wat het begrip tot een officiële, vijfde smaak maakt. Hoe meer een voedingsmiddel rijpt of droogt, hoe sterker de unami ontwikkeld is. Zelfs moedermelk welke we te danken hebben aan het toeschietreflex schijnt ernaar te smaken. Ik vind nu ik erover lees dat het toeschietreflex best een interessant proces is.. Hier gaat het over impulsen, sensoren etc...en hoe deze samen komen. Terwijl ik hierover lees bedenk ik dat het leven hiervan aan elkaar hangt ...Het begint met een impuls, via sensoren reageren we hierop en hoe meer we rijpen hoe sterker we zelf maar ook onze smaak ontwikkelen.

Ik schreef dit blogbericht inderdaad vanuit een impuls. Mijn sensoren zijn vandaag gericht op smaak. Ik hoop die van jou ook. De moedermelk heeft de basis gelegd, het toeschietreflex zijn werk gedaan, het rijpingsproces is in volle gang en nu?

I am eating my feelings and they taste delicious! Leg je gevoel ook eens in een recept, wees toeschietelijk en laat het smaken! Probeer het met onderstaand recept uit Elle Eten:

champignons met venkel en ricotta-toast

Nodig:
1 eetlepel olijfolie, 1 eetlepel boter, 6 gepelde sjalotjes, 250 gram champignons in vieren gesneden, halve venkelknol in dunnen reepjes gesneden, 1/2 eetlepel fijngehakte peterselie, 1/2 eetlepel munt, 1/2 eetlepel fijngehakte dragon, 1 snee zuurdesembrood, 65 gram ricotta, citroenrasp van de schil van een 1/2 biologische citroen.

Verhit in een koekenpan op middelhoog vuur de olijfolie en de boter. Voeg sjalotjes en knoflook toe en bak 15 min. zacht. Voeg champignons en zeezout naar smaak toe. Bak bruin terwijl je blijft roeren, totdat de champignons vocht beginnen af te geven. Voeg de venkel toe en bak nog 2 min. Roer er de kruiden doorheen. 

Bestrijk de snee brood met wat extra vierge olijfolie en toast in broodroaster of onder gril. Meng de ricotta en citroenrasp en serveer met toast en het champignonmengsel en voel je ...

Vul dit later in en reageer. En de oh...hanger laat jou herinneren ....aan zinnen die beminnen!

Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk, bewonder ...voor jou!

"Jij bent heel apart. Jij hebt meer diepte en meer behoefte aan echte liefde dan anderen. Je leeft intenser, denkt meer na over het leven ..."

Het is vrijdag. Onderaan dit scherm zie ik 12:43 uur staan. De regen tikt onophoudelijk op het raam. Ik zit hier in mijn Pop Up winkeltje aan de Hoogstraat 154. Deze ooit zo drukke winkelstraat die zich een slinger vormt door het Centrum van Schiedam is vrijwel leeg vandaag. Een enkele ambtenaar van het Gemeentehuis trotseert het weer om toch nog even een rondje stad te doen. Daar het vrijwel allemaal mannen zijn zal het me vandaag niet lukken mijn bedjasjes, onderjurkjes of peignoirs te slijten.

Zo gek was het dus niet om gisteravond een klein feestje te vieren met en voor mijn vaste klanten. Ze probeerden de bedjasjes, sloegen een plaid om, luisterden naar prachtige verhalen die werden voorgedragen door Iris van De Rode Ruiter uit Delft. We dronken liters thee en ik bracht van slijterij Alambique de Lapsang mee. Een heerlijke likeur voor bij onze thee.

Bovenstaande zinnen maakten me bewust. Ik moet jullie (be)minnen! 

Iedere dag opnieuw stel ik me wanneer ik van huis vertrek de vraag hoe? Steeds probeer ik te doen alsof ik vandaag start bij een nieuwe werkgever. Ik vraag me dan af waar de uitdagingen liggen, waar de kansen, hoe ik een groter publiek bereik, of ik het juiste assortiment in huis heb.

Op dit moment heb ik vanaf de herfstvakantie tot dit moment mijn klantenbestand weten op te bouwen tot zestig vaste klanten.

Deze klanten bestaan uit mensen met meer diepte, behoefte aan het delen van hun liefde voor mijn collectie. Mensen die mij intens gelukkig laten zijn met het tot nu toe behaalde resultaat en me vooral rede geven om na te blijven denken over het leven ...

Want, naast een aantal lege winkels waarvan het aantal de twintig overschrijdt, dreigende sluitingen van andere winkels, het online shoppen etc....vecht ik gewoon door en ...

Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk, bewonder

Net zo lang totdat ik kan schrijven dat we het hier hebben over de drukste winkelstraat van Nederland waar jij zo graag komt.